Jo medesmokers,

Ik heb hier een groot probleem waar ik nergens mee naar toe kan, de wetenschap zal me verketteren jullie zullen lachen maar hopenlijk ook een troost voor me zijn...
Het zijn zeer zware tijden waarbij ik mezelf zo af en toe wel eens afvraag of ik wel een mens ben..

Het volgende is het geval; Ik heb een paar weken geleden zaadjes gehaald van greenhouse, supersilverhaze om precies te zijn. En ach man, wat had ik er zin in... Alles wat binnen me vermogen lag gedaan om m'n kroost het zoveel mogenlijk naar de zin te gaan maken. Overtuigt als ik was van een goede afloop zaaide ik vol goede moet m'n wondertjes in de stekgrond.
Als een vader zo trots sloot ik de deur, uiteraard na nog een laatste blik van genot over mijn dametjes geworpen te hebben.. Met pijn in m'n hard heb ik toen 2 dagen afstand genomen om het kroost niet teveel te storen tijdens hun ontwaken..
Na 2 dagen opende ik trots als een pauw m'n kinderkamer en serieus, de tranen sprongen in m'n ogen... NIKS!!
Ik was gebroken maar besloot de moed niet op te geven, na een kleine inspectie sloot ik de deur en gunde ze weer 2 dagen rust om lekker tot zichzelf te komen..
De 4e dag wist ik niet meer waar ik hed had, tragisch gewoon! Slechts een wondertje had de reis naar boven overleeft, ik kon niks anders doen dan hopen.. Hoop doet leven, dus ik wachtte nog 2 dagen op een miraculeus wondertje.. Dat werd dus een halve die nog steeds niet weet waar ze het heeft..
Enfin ik was gebroken, zakte door m'n knieen en viel ontroostbaar huilend tussen m'n potjes.. Ik was zo vreselijk verdrietig en zag het allemaal niet meer zitten..
Uiteindelijk ben ik maar beetje als troost tussen m'n potjes met m'n fluit gaan spelen... Dat luchtte op en ben daarna ook lekker naar bed gegaan en heb goed geslapen.
Maar wat schetst mijn verbazing als ik vannochtend m'n kinderkamer opentrek. Serieus schrok me helemaal kapot, het is een wetenschappelijk wonder waar ik eigenlijk beetje bang voor ben. Wat nu????