cannabismarokko.jpg
Alhoceima, een uit zijn voegen barstend stadje met een spectaculaire ligging op de rand van een rotsachtig schiereiland, kent tijdens de zomermaanden een ongeziene toevloed van Marokkanen uit Europa, die hun vakantie in het mooie mediterraan badstadje komen doorbrengen.
In de zomer hoor je zowel Antwerps als Amsterdams van de terrasjes waaien. De laatste week van juli was Alhoceima wat minder leuk voor deze zomer toeristen, 7 dagen lang kreunde de hele provincie onder een leger van politieagenten, rijkswachters, soldaten, lijfwachten en agenten van de geheime dienst die zich opvallend onopvallend gedroegen. Reden: de Marokkaanse koning was er op bezoek.
Een groot deel van toeristisch Alhoceima, dicht bij de haven werd volledig afgezet. Daar waar de meeste jongeren ‘s avonds van het zeezicht en een koele bries genieten, was verboden voor het publiek omdat de koning daar in de buurt verbleef.
Ik ben er van overtuigd dat het gebied met een omtrek van circa 40 km, op dat moment de veiligste plaats op aarde was: om de 100 meter trof je een agent, rijkswachter en een soldaat langs de weg. Dat Marokko een politiestaat is, is geen geheim maar dit had ik nooit eerder gezien.
Tijdens het vrijdagsgebed riep de imam de moskeegangers op om na het gebed hun vrijdagskleren aan te trekken en de koning op straat te gaan toejuichen. Volgens hem is het ons religieuze plicht. Ik heb er geen woorden voor! Hoe dan ook, het heeft geen zin om me daar druk in te maken; de imams in dit land hebben geen keus: het is ofwel een officieel dictaat voorlezen ofwel vertrekken.
Het noorden van Marokko is sinds het vertrek van de Spanjaarden amper ontwikkeld, de wegen en infrastructuur dateren nog uit de tijd dat het gebied nog een kolonie van Spanje was. Het gebied werd door de centrale gezaghebbers in Rabat volledig geïsoleerd van de rest van Marokko, in die kringen spreekt men van een nuttige Marokko en een onnuttige Marokko. Dit gebied behoort volgens de Makhzen (centraal gezag) tot het onnuttige Marokko, waar investeringen overbodig zijn. Toch moet ik toegeven dat sinds de zware aardbeving van februari 2004 die de regio heeft getroffen, de overheid aan een inhaalmanoeuvre is begonnen.
Door de internationale aandacht die de regio toen heeft gekregen zijn er heel wat buitenlandse fondsen vrijgekomen. Het gaat heel traag maar de investering in primaire wegen, elektriciteit en water in landelijke gebieden begint vruchten af te werpen. Economische activiteit in de Rif is zo goed als nihil, de voornaamste inkomsten voor deze regio zijn die van de cannabisteelt en de kapitaalsstroom van de honderdduizenden Marokkanen in Europa.
Er is slechts één rechtstreekse route die Alhoceima met de rest van het land verbindt: de gevaarlijke N2 die vanuit Tetouan vertrekt en via Chefcheouen en Ketama, de cannabisroute voert. Een traject van ongeveer 250 km rijden, waarover je in de beste omstandigheid 5 a 6 uur over doet.
Het Rifgebergte is een prachtig natuurgebied. In de rivierbeddingen zorgen eindeloze struiken en bloeiende oleanders voor een adembenemend zicht. Het ruikt er naar tijm en rozemarijn. Je kunt er zwemmen in het frisse water van de bergbeekjes en er zijn grotten die nog nooit in kaart zijn gebracht. Sierlijke olijfboomgaarden behoeden de bergwanden van erosie. Berg stroompjes doorklieven de bergen, steile kliffen en massieve, roodgekleurde bergwanden vormen een overweldigend panorama. Ik geniet er dan ook van wanneer ik er door rijd. Helaas is dit ook de grootste hasj producerende regio ter wereld en Europa is zijn grootste afzetmarkt.
De natuur wordt hier tegen een snel tempo ten voordele van cannabis plantages afgebroken, eeuwenoude sparren worden onverbiddelijk gerooid om vervolgens plaats te maken voor de plantage van het groene goud.
Enkel in deze streek van Marokko is het teelten van kif legaal (cfr. Koninklijk Decreet 1958), maar het transport, roken en de verhandeling ervan zijn verboden. Een puur staaltje hypocrisie dat typerend is voor door en door corrupte regimes.
De invloed van de hasj op de Marokkaanse economie en politiek is enorm. Het Marokkaanse bewind heeft er weinig belang bij om de arme boeren uit het Rifgebergte, die de hennep verbouwen, deze bron van inkomsten te ontzeggen. In tegendeel de sector is uitgegroeid tot Marokko's belangrijkste exportproduct. De verwerking van kif en de smokkel van hasj levert Marokko meer dan 1,5 miljard euro per jaar op, goed voor één tiende van het bruto nationaal product.
Door dat de drugsbaronnen hun opbrengsten in toerisme vastgoed witwassen, swingen de vastgoedprijzen de pan uit. Het overgrote deel van de illegale export is voor de Europese markten bestemd. Vooral Spanje en Frankrijk, maar ook België, Nederland en het Verenigd Koninkrijk zijn belangrijke afzetmarkten. De hasjhandel levert de Marokkaanse kif boeren misschien ’slechts’ 300 miljoen euro per jaar op maar eens op de internationale markt schat UNDOC (United Nations Office on Drugs and Crime) de waarde van de ‘kif uit het Rif’ op ruim 10 miljard euro. Het laatste rapport van UNDOC over de kif productie in Marokko.
Variëteiten en prijzen
Er bestaan net zoveel variëteiten cannabis als er stammen zijn die het verbouwen. Maar algemeen kan men dit goedje in 5 "grote families" verdelen: "Ghmariya", "ghzawiya", "chaouniya", "messariya" en "zeroualiya". "De kwaliteit" van de hars is afhankelijk van het aantal "dorsen" (van ruwe kif) dat men nodig heeft gehad om het te verkrijgen. De eerste dors geeft de eerste kwaliteit, de tweede dors de tweede kwaliteit, enz.
Ghmariya
1ste kwaliteit: 500 à 700 €/kilo
2de kwaliteit: 400 à 600 €/kilo
3de kwaliteit: 300 à 500 €/kilo
4de kwaliteit: 200 à 300 €/kilo
Ghzawiya en Chaouniya
1ste kwaliteit: 300 à 400 €/kilo
2de kwaliteit: 200 à 300 €/kilo
3de kwaliteit: 100 à 200 €/kilo
4de kwaliteit: 30 à 100 €/kilo
Messariya en Zeroualiya
1ste kwaliteit: 200 à 250 €/kilo
2de kwaliteit: 150 à 200 €/kilo
3de kwaliteit: 100 à 150 €/kilo
4de kwaliteit: 15 à 100 €/kilo
Tarieven en techniek van het transporteren van cannabis
... bestemd voor de Marokkaanse markt
Kleine hoeveelheden
De harstabletten worden onder de kleding van de smokkelaars, rond de middel gebonden. Een vrouw kan tot 5 kilo, en een man tot 10 kilo ervan vervoeren. De mannen verplaatsen zich meestal in grote taxi’s, de vrouwen in bussen. De smokkelaars van beide geslachten krijgen 25 € per vervoerde kilo.
Gemiddelde hoeveelheden
180 Tot 240 kilo cannabis hars (verdeeld in pakketten van 30 kilo elk) worden in een Mercedes 280, Renault 25 of Peugeot 405 gecamoufleerd. Het voordeel, van deze "lage" auto's (in tegenstelling tot de 4x4, bijvoorbeeld), is dat de overbelasting zich niet te veel laat opmerken. Deze wagens zijn vaak gestolen en het chassisnummer uitgewist. De smokkelaar aan het stuur krijgt 200 € per reis, plus 300 € voor "de onkosten": brandstof en afkoop geld voor de niet ontdoken meestal corrupte rijkswachters die in het gebied de klok rond versperringen houden (20 € per overgang).
Hieronder een mooi voorbeeld van twee corrupte rijkswachters die in dezelfde regio (Targuist) de bevolking geld aftroggelen. De beelden zijn genomen door een anonieme persoon die zich de “sniper van Targuist” noemt en op Youtube geplaats. Resultaat: de twee corrupte rijkswachters belanden in de cel.
Grote hoeveelheden
Hier spreekt men over ladingen in ton, en worden vaak in vrachtwagen getransporteerd. De smokkelaars zijn vaak in dienst van de grote producenten/tussenhandelaars (parrains). Zij zorgen dan ook voor het plannen van het traject en het omkopen van de plaatselijke autoriteiten: hier geldt hetzelfde tarief 20 € per versperring.
...bestemd om "versneden te worden"
In kleine hoeveelheden
De cannabis wordt in de vorm van poeder vervoerd. De houders (altijd mannen) vervoeren 10 ervan, tot 30 kilo elk (tarief: 10 € per vervoerde kilo). Deze smokkelaars maken nooit gebruik van de hoofd- en secundaire wegen. Zij reizen zo vaak mogelijk door de dorpen en de bergen. Het principe van de rechte lijn is de basisregel in de keus van de route. Gezien de gevaren, zijn de houders altijd voorzien van dolken of sikkels, en traangasbommen.
Gemiddelde hoeveelheden
Een hoeveelheid van 60 kilo cannabis poeder wordt op een muildier vervoerd. Elk muildier vervoert 25 kilo gemiddeld, en elk konvooi is uit 3 muildieren samengesteld, die door een smokkelaar worden geleid. Die zijn dan ook meestal met een jachtgeweer gewapend. De kosten van het vervoer: 100 € per muildier en per dag (de reis kan tot 3 dagen duren). De konvooien gaan via de bossen, de afgerichte muildieren kennen de route van buiten. Wanneer zij van hun baas gescheiden worden gaan zij op eigen houtje verder naar hun uitgangspunt.
Grote hoeveelheden
Hoeveelheden van boven de 100 kilo cannabispoeder, dat in gemiddelde pakketten van 25 kilo wordt verdeeld. De ladingen worden vervoerd ofwel op een muildier (minstens 2 konvooien – aan de prijs van 100 € per muildier en per dag), ofwel in "hoge" auto's, 4x4 of bestelwagen (de konvooien overschrijden zelden 3 auto's). Een auto kan tot 60 kilo poeder laden. Het tarief van het vervoer: 100 € per auto en per reis.
… bestemd voor de export
Het smokkelen van kleine hoeveelheden komt niet zo vaak voor, al gebeurt het wel dat bepaalde buitenlanders minder dan 100 kilo cannabis hars kopen. Die gaan meestal de merchandise zelf halen op de plaats van productie, en laden die in hun persoonlijke auto. Zij kunnen een gids inhuren (100 tot 200 € per traject) om voor hen de beste route te bepalen en "tips" te leveren om onopgemerkt door de douane voorbij te rijden (Straat van Gibraltar, meestal vanuit Tanger of de Spaanse enclave Cueta). Zo belandt de meeste cannabis dan ook in de Belgische Marokkaanse theehuizen, die dankzij de lakse houding van onze Belgische overheden vaak vrij spel hebben in onze steden!
Gemiddelde hoeveelheden
Van 100 tot 500 kilo. Wanneer de cannabis door de douane moeten passeren, wordt deze door "monteurs" in de voertuigen van de kopers gecamoufleerd (kosten van de camouflage: 600 tot 800 € per voertuig). De kopers staan zelf in voor het omkopen van de douane, en leiden deze voertuigen tot in Europa. Wanneer de cannabis Marokko in een Zodiak of zeilschip moet verlaten, wordt zij tot naar de kust in auto’s vervoerd, door smokkelaars die speciaal door de producent worden gerekruteerd. Meestal staan de lokale overheden dan gewoon op te kijken hoe alles in een boot wordt geladen met als bestemming Spanje.
Grote hoeveelheden
Over de 500 kilo bestemd voor export. De buitenlandse kopers laten zich hier niet zien. In zakken van 25 kilo elk, wordt de cannabis in vrachtwagen vervoerd, door smokkelaars in dienst van de grote Marokkaanse drugsbaronnen. Bestemming: een Zodiak boot die vanuit de kuststrook tussen Jebha en Sebta, aan de Middellandse Zeekust vertrekt. Aangezien de zone onder militaire controle staat, ontladen de vrachtwagens de merchandise op de weg, waar lokale smokkelaars aan de prijs van 50 € per zak, de cannabis via de kliffen tot aan de zee dragen. De bestuurder van de zodiak staan eveneens op de loonlijst van de drugsbaronnen, hij krijgt 30.000 euro voor een vaart van tien uur naar Spanje en terug. De extra stuurman vangt 10.000 euro en de derde persoon, de ‘benzineman’ die voortdurend brandstof bijvult, krijgt 5000 euro. De boten met hun zware motoren kosten gemiddeld 300.000 euro per stuk. Per zodiac transporteren ze één à vijf ton hasj. De plaatselijke autoriteiten incasseren gemiddeld 12.000 euro per transport, de hogere echelons krijgen veel grotere bedragen.
De vele tonnen merchandise verlaten Marokko ook via andere smokkelroutes. In vrachtwagens en bussen vanuit de Spaanse enclaves Ceuta en Mellila en in containers via de havens van Tanger, Agadir of Casablanca.
Deze informatie is een publiek geheim in Marokko en de autoriteiten zijn heel goed op de hoogte van het reilen en zeilen van deze drugsbaronnen, alleen is het systeem door en door corrupt. De Verenigde Naties schatten de totale cannabis oppervlakte op 134.000 hectare (de Spaanse professor landbouwkunde Pascual Moreno schatte aan de hand van de voor de plantage noodzakelijke mest dat de oppervlakte op zijn minst 250.000 hectare moet zijn). Marokko is een strategisch belangrijke bondgenoot van de VS en Europa, zolang Marokko de huidige productie niet laat uitbreiden, knijpen de Westerse land gerust een oogje toe.
Grtz
Alhoceima, een uit zijn voegen barstend stadje met een spectaculaire ligging op de rand van een rotsachtig schiereiland, kent tijdens de zomermaanden een ongeziene toevloed van Marokkanen uit Europa, die hun vakantie in het mooie mediterraan badstadje komen doorbrengen.
In de zomer hoor je zowel Antwerps als Amsterdams van de terrasjes waaien. De laatste week van juli was Alhoceima wat minder leuk voor deze zomer toeristen, 7 dagen lang kreunde de hele provincie onder een leger van politieagenten, rijkswachters, soldaten, lijfwachten en agenten van de geheime dienst die zich opvallend onopvallend gedroegen. Reden: de Marokkaanse koning was er op bezoek.
Een groot deel van toeristisch Alhoceima, dicht bij de haven werd volledig afgezet. Daar waar de meeste jongeren ‘s avonds van het zeezicht en een koele bries genieten, was verboden voor het publiek omdat de koning daar in de buurt verbleef.
Ik ben er van overtuigd dat het gebied met een omtrek van circa 40 km, op dat moment de veiligste plaats op aarde was: om de 100 meter trof je een agent, rijkswachter en een soldaat langs de weg. Dat Marokko een politiestaat is, is geen geheim maar dit had ik nooit eerder gezien.
Tijdens het vrijdagsgebed riep de imam de moskeegangers op om na het gebed hun vrijdagskleren aan te trekken en de koning op straat te gaan toejuichen. Volgens hem is het ons religieuze plicht. Ik heb er geen woorden voor! Hoe dan ook, het heeft geen zin om me daar druk in te maken; de imams in dit land hebben geen keus: het is ofwel een officieel dictaat voorlezen ofwel vertrekken.
Het noorden van Marokko is sinds het vertrek van de Spanjaarden amper ontwikkeld, de wegen en infrastructuur dateren nog uit de tijd dat het gebied nog een kolonie van Spanje was. Het gebied werd door de centrale gezaghebbers in Rabat volledig geïsoleerd van de rest van Marokko, in die kringen spreekt men van een nuttige Marokko en een onnuttige Marokko. Dit gebied behoort volgens de Makhzen (centraal gezag) tot het onnuttige Marokko, waar investeringen overbodig zijn. Toch moet ik toegeven dat sinds de zware aardbeving van februari 2004 die de regio heeft getroffen, de overheid aan een inhaalmanoeuvre is begonnen.
Door de internationale aandacht die de regio toen heeft gekregen zijn er heel wat buitenlandse fondsen vrijgekomen. Het gaat heel traag maar de investering in primaire wegen, elektriciteit en water in landelijke gebieden begint vruchten af te werpen. Economische activiteit in de Rif is zo goed als nihil, de voornaamste inkomsten voor deze regio zijn die van de cannabisteelt en de kapitaalsstroom van de honderdduizenden Marokkanen in Europa.
Er is slechts één rechtstreekse route die Alhoceima met de rest van het land verbindt: de gevaarlijke N2 die vanuit Tetouan vertrekt en via Chefcheouen en Ketama, de cannabisroute voert. Een traject van ongeveer 250 km rijden, waarover je in de beste omstandigheid 5 a 6 uur over doet.
Het Rifgebergte is een prachtig natuurgebied. In de rivierbeddingen zorgen eindeloze struiken en bloeiende oleanders voor een adembenemend zicht. Het ruikt er naar tijm en rozemarijn. Je kunt er zwemmen in het frisse water van de bergbeekjes en er zijn grotten die nog nooit in kaart zijn gebracht. Sierlijke olijfboomgaarden behoeden de bergwanden van erosie. Berg stroompjes doorklieven de bergen, steile kliffen en massieve, roodgekleurde bergwanden vormen een overweldigend panorama. Ik geniet er dan ook van wanneer ik er door rijd. Helaas is dit ook de grootste hasj producerende regio ter wereld en Europa is zijn grootste afzetmarkt.
De natuur wordt hier tegen een snel tempo ten voordele van cannabis plantages afgebroken, eeuwenoude sparren worden onverbiddelijk gerooid om vervolgens plaats te maken voor de plantage van het groene goud.
Enkel in deze streek van Marokko is het teelten van kif legaal (cfr. Koninklijk Decreet 1958), maar het transport, roken en de verhandeling ervan zijn verboden. Een puur staaltje hypocrisie dat typerend is voor door en door corrupte regimes.
De invloed van de hasj op de Marokkaanse economie en politiek is enorm. Het Marokkaanse bewind heeft er weinig belang bij om de arme boeren uit het Rifgebergte, die de hennep verbouwen, deze bron van inkomsten te ontzeggen. In tegendeel de sector is uitgegroeid tot Marokko's belangrijkste exportproduct. De verwerking van kif en de smokkel van hasj levert Marokko meer dan 1,5 miljard euro per jaar op, goed voor één tiende van het bruto nationaal product.
Door dat de drugsbaronnen hun opbrengsten in toerisme vastgoed witwassen, swingen de vastgoedprijzen de pan uit. Het overgrote deel van de illegale export is voor de Europese markten bestemd. Vooral Spanje en Frankrijk, maar ook België, Nederland en het Verenigd Koninkrijk zijn belangrijke afzetmarkten. De hasjhandel levert de Marokkaanse kif boeren misschien ’slechts’ 300 miljoen euro per jaar op maar eens op de internationale markt schat UNDOC (United Nations Office on Drugs and Crime) de waarde van de ‘kif uit het Rif’ op ruim 10 miljard euro. Het laatste rapport van UNDOC over de kif productie in Marokko.
Variëteiten en prijzen
Er bestaan net zoveel variëteiten cannabis als er stammen zijn die het verbouwen. Maar algemeen kan men dit goedje in 5 "grote families" verdelen: "Ghmariya", "ghzawiya", "chaouniya", "messariya" en "zeroualiya". "De kwaliteit" van de hars is afhankelijk van het aantal "dorsen" (van ruwe kif) dat men nodig heeft gehad om het te verkrijgen. De eerste dors geeft de eerste kwaliteit, de tweede dors de tweede kwaliteit, enz.
Ghmariya
1ste kwaliteit: 500 à 700 €/kilo
2de kwaliteit: 400 à 600 €/kilo
3de kwaliteit: 300 à 500 €/kilo
4de kwaliteit: 200 à 300 €/kilo
Ghzawiya en Chaouniya
1ste kwaliteit: 300 à 400 €/kilo
2de kwaliteit: 200 à 300 €/kilo
3de kwaliteit: 100 à 200 €/kilo
4de kwaliteit: 30 à 100 €/kilo
Messariya en Zeroualiya
1ste kwaliteit: 200 à 250 €/kilo
2de kwaliteit: 150 à 200 €/kilo
3de kwaliteit: 100 à 150 €/kilo
4de kwaliteit: 15 à 100 €/kilo
Tarieven en techniek van het transporteren van cannabis
... bestemd voor de Marokkaanse markt
Kleine hoeveelheden
De harstabletten worden onder de kleding van de smokkelaars, rond de middel gebonden. Een vrouw kan tot 5 kilo, en een man tot 10 kilo ervan vervoeren. De mannen verplaatsen zich meestal in grote taxi’s, de vrouwen in bussen. De smokkelaars van beide geslachten krijgen 25 € per vervoerde kilo.
Gemiddelde hoeveelheden
180 Tot 240 kilo cannabis hars (verdeeld in pakketten van 30 kilo elk) worden in een Mercedes 280, Renault 25 of Peugeot 405 gecamoufleerd. Het voordeel, van deze "lage" auto's (in tegenstelling tot de 4x4, bijvoorbeeld), is dat de overbelasting zich niet te veel laat opmerken. Deze wagens zijn vaak gestolen en het chassisnummer uitgewist. De smokkelaar aan het stuur krijgt 200 € per reis, plus 300 € voor "de onkosten": brandstof en afkoop geld voor de niet ontdoken meestal corrupte rijkswachters die in het gebied de klok rond versperringen houden (20 € per overgang).
Hieronder een mooi voorbeeld van twee corrupte rijkswachters die in dezelfde regio (Targuist) de bevolking geld aftroggelen. De beelden zijn genomen door een anonieme persoon die zich de “sniper van Targuist” noemt en op Youtube geplaats. Resultaat: de twee corrupte rijkswachters belanden in de cel.
Grote hoeveelheden
Hier spreekt men over ladingen in ton, en worden vaak in vrachtwagen getransporteerd. De smokkelaars zijn vaak in dienst van de grote producenten/tussenhandelaars (parrains). Zij zorgen dan ook voor het plannen van het traject en het omkopen van de plaatselijke autoriteiten: hier geldt hetzelfde tarief 20 € per versperring.
...bestemd om "versneden te worden"
In kleine hoeveelheden
De cannabis wordt in de vorm van poeder vervoerd. De houders (altijd mannen) vervoeren 10 ervan, tot 30 kilo elk (tarief: 10 € per vervoerde kilo). Deze smokkelaars maken nooit gebruik van de hoofd- en secundaire wegen. Zij reizen zo vaak mogelijk door de dorpen en de bergen. Het principe van de rechte lijn is de basisregel in de keus van de route. Gezien de gevaren, zijn de houders altijd voorzien van dolken of sikkels, en traangasbommen.
Gemiddelde hoeveelheden
Een hoeveelheid van 60 kilo cannabis poeder wordt op een muildier vervoerd. Elk muildier vervoert 25 kilo gemiddeld, en elk konvooi is uit 3 muildieren samengesteld, die door een smokkelaar worden geleid. Die zijn dan ook meestal met een jachtgeweer gewapend. De kosten van het vervoer: 100 € per muildier en per dag (de reis kan tot 3 dagen duren). De konvooien gaan via de bossen, de afgerichte muildieren kennen de route van buiten. Wanneer zij van hun baas gescheiden worden gaan zij op eigen houtje verder naar hun uitgangspunt.
Grote hoeveelheden
Hoeveelheden van boven de 100 kilo cannabispoeder, dat in gemiddelde pakketten van 25 kilo wordt verdeeld. De ladingen worden vervoerd ofwel op een muildier (minstens 2 konvooien – aan de prijs van 100 € per muildier en per dag), ofwel in "hoge" auto's, 4x4 of bestelwagen (de konvooien overschrijden zelden 3 auto's). Een auto kan tot 60 kilo poeder laden. Het tarief van het vervoer: 100 € per auto en per reis.
… bestemd voor de export
Het smokkelen van kleine hoeveelheden komt niet zo vaak voor, al gebeurt het wel dat bepaalde buitenlanders minder dan 100 kilo cannabis hars kopen. Die gaan meestal de merchandise zelf halen op de plaats van productie, en laden die in hun persoonlijke auto. Zij kunnen een gids inhuren (100 tot 200 € per traject) om voor hen de beste route te bepalen en "tips" te leveren om onopgemerkt door de douane voorbij te rijden (Straat van Gibraltar, meestal vanuit Tanger of de Spaanse enclave Cueta). Zo belandt de meeste cannabis dan ook in de Belgische Marokkaanse theehuizen, die dankzij de lakse houding van onze Belgische overheden vaak vrij spel hebben in onze steden!
Gemiddelde hoeveelheden
Van 100 tot 500 kilo. Wanneer de cannabis door de douane moeten passeren, wordt deze door "monteurs" in de voertuigen van de kopers gecamoufleerd (kosten van de camouflage: 600 tot 800 € per voertuig). De kopers staan zelf in voor het omkopen van de douane, en leiden deze voertuigen tot in Europa. Wanneer de cannabis Marokko in een Zodiak of zeilschip moet verlaten, wordt zij tot naar de kust in auto’s vervoerd, door smokkelaars die speciaal door de producent worden gerekruteerd. Meestal staan de lokale overheden dan gewoon op te kijken hoe alles in een boot wordt geladen met als bestemming Spanje.
Grote hoeveelheden
Over de 500 kilo bestemd voor export. De buitenlandse kopers laten zich hier niet zien. In zakken van 25 kilo elk, wordt de cannabis in vrachtwagen vervoerd, door smokkelaars in dienst van de grote Marokkaanse drugsbaronnen. Bestemming: een Zodiak boot die vanuit de kuststrook tussen Jebha en Sebta, aan de Middellandse Zeekust vertrekt. Aangezien de zone onder militaire controle staat, ontladen de vrachtwagens de merchandise op de weg, waar lokale smokkelaars aan de prijs van 50 € per zak, de cannabis via de kliffen tot aan de zee dragen. De bestuurder van de zodiak staan eveneens op de loonlijst van de drugsbaronnen, hij krijgt 30.000 euro voor een vaart van tien uur naar Spanje en terug. De extra stuurman vangt 10.000 euro en de derde persoon, de ‘benzineman’ die voortdurend brandstof bijvult, krijgt 5000 euro. De boten met hun zware motoren kosten gemiddeld 300.000 euro per stuk. Per zodiac transporteren ze één à vijf ton hasj. De plaatselijke autoriteiten incasseren gemiddeld 12.000 euro per transport, de hogere echelons krijgen veel grotere bedragen.
De vele tonnen merchandise verlaten Marokko ook via andere smokkelroutes. In vrachtwagens en bussen vanuit de Spaanse enclaves Ceuta en Mellila en in containers via de havens van Tanger, Agadir of Casablanca.
Deze informatie is een publiek geheim in Marokko en de autoriteiten zijn heel goed op de hoogte van het reilen en zeilen van deze drugsbaronnen, alleen is het systeem door en door corrupt. De Verenigde Naties schatten de totale cannabis oppervlakte op 134.000 hectare (de Spaanse professor landbouwkunde Pascual Moreno schatte aan de hand van de voor de plantage noodzakelijke mest dat de oppervlakte op zijn minst 250.000 hectare moet zijn). Marokko is een strategisch belangrijke bondgenoot van de VS en Europa, zolang Marokko de huidige productie niet laat uitbreiden, knijpen de Westerse land gerust een oogje toe.
Grtz