Hij is er wel voor wiet, maar er zijn vast genoeg hasjrokers onder ons om hier ook tot een mooi lijstje te komen.
Laat ik lokaal beginnen met onze eigen nederhasjiesj. Hieronder vallen de meeste polmpjes, mijn persoonlijke favorieten. Een gewone polm is meestal een niet te dure B/C kwaliteit met een wel lekkere smaak maar je moet wel nogal wat oproken voor een gewenst effect. En dan heb je de sterkere en duurdere varianten zoals superpolm, zero polm, zero zero en nog een hele reeks andere namen. De polmpjes zijn vaak wel van hele wisselende kwaliteit, van lichtbruin en losjes geperst tot zwart en plakkerig. Ze veroorzaken, bij voldoende gebruik, eerder een stoned effect dan een echte high.
Op twee staat mijn favoriete buitenlandse hasj, de nepalese tempel bal. Een bal worden gemaakt door de THC haren met de hand van de toppen af te schrapen en die dan vervolgens tot een bal te draaien. Het resultaat een zwarte, kruidige, plakkerige hasj met een sluipende, lichte high. Naar lokaal gebruik, ik heb een maand in Kathmandu gechilled, word van de hasj een staafje gerold en daar word vervolgens een joint mee gerold. De kwaliteit kan varieren van een goed smakende, maar zwakke hasj, tot een overheerlijke, milde high met een nog betere smaak. Als de hasj, nadat het een beetje opgewarmd is, nogsteeds erg hard is, dan heb je te maken met een mindere kwaliteit. Maar is je nepal zo zacht dat je er zonder problemen op kamertemperatuur een staafje mee kan rollen, dan zit je goed.
Dan is er ook nog de Libannon. Een erg smakelijk hasjje met een redelijk constante kwaliteit. De "rode" variant is verreweg de bekenste, alhoewel er ook een gele is, waarvan de hasj ook echt behoorlijk geel. De rode wietplanten waar de hasj van gemaakt word groeit bijna alleen in een vallei ergens in libbanon. Daar werd de plant al duizende jaren gecultiveerd en gerookt, totdat de libanese regering het verbouwen van de plant in de jaren 80 (geloof ik) verbood. Daarmee verdween de rode libannon bijna helemaal van de kaarten in shops. Gelukkig bleef de rode vriend gewoon in de natuur groeien en een aantal jaar geleden heeft de overheid besloten het verbouwen te gedogen, voor de export. Sindsdien is één van de populairste hasjiesj uit de jaren 60 weer volop verkrijgbaar.
Dan zijn er natuurlijk ook nog de afhgaan en de zwarte paak, beide hasjiesj komen uit ongeveer hetzelfde gebied, namelijk het grensgebied tussen Afhganistan en Pakistan, en het schijnt dat het roken ervan je medeplichtig maakt aan terrorisme. Volgens de amerikaanse overheid is de hasj een belangrijke bron van inkomsten voor de Taliban. Genoeg politiek, terug naar de hasj. Niet een van mijn favorieten, het smaakt wel redelijk, maar je moet er toch wel een grammetje van wegpaffen voordat je er een beetje lekker inzit. Kost daarom waarschijnlijk zo weinig, tussen de 3 en 5 euro de gram.
Ik zit er wel een beetje doorheen, ik ga er maar is eentje roken.
Dump je favorieten en vertel er wat over.
Laat ik lokaal beginnen met onze eigen nederhasjiesj. Hieronder vallen de meeste polmpjes, mijn persoonlijke favorieten. Een gewone polm is meestal een niet te dure B/C kwaliteit met een wel lekkere smaak maar je moet wel nogal wat oproken voor een gewenst effect. En dan heb je de sterkere en duurdere varianten zoals superpolm, zero polm, zero zero en nog een hele reeks andere namen. De polmpjes zijn vaak wel van hele wisselende kwaliteit, van lichtbruin en losjes geperst tot zwart en plakkerig. Ze veroorzaken, bij voldoende gebruik, eerder een stoned effect dan een echte high.
Op twee staat mijn favoriete buitenlandse hasj, de nepalese tempel bal. Een bal worden gemaakt door de THC haren met de hand van de toppen af te schrapen en die dan vervolgens tot een bal te draaien. Het resultaat een zwarte, kruidige, plakkerige hasj met een sluipende, lichte high. Naar lokaal gebruik, ik heb een maand in Kathmandu gechilled, word van de hasj een staafje gerold en daar word vervolgens een joint mee gerold. De kwaliteit kan varieren van een goed smakende, maar zwakke hasj, tot een overheerlijke, milde high met een nog betere smaak. Als de hasj, nadat het een beetje opgewarmd is, nogsteeds erg hard is, dan heb je te maken met een mindere kwaliteit. Maar is je nepal zo zacht dat je er zonder problemen op kamertemperatuur een staafje mee kan rollen, dan zit je goed.
Dan is er ook nog de Libannon. Een erg smakelijk hasjje met een redelijk constante kwaliteit. De "rode" variant is verreweg de bekenste, alhoewel er ook een gele is, waarvan de hasj ook echt behoorlijk geel. De rode wietplanten waar de hasj van gemaakt word groeit bijna alleen in een vallei ergens in libbanon. Daar werd de plant al duizende jaren gecultiveerd en gerookt, totdat de libanese regering het verbouwen van de plant in de jaren 80 (geloof ik) verbood. Daarmee verdween de rode libannon bijna helemaal van de kaarten in shops. Gelukkig bleef de rode vriend gewoon in de natuur groeien en een aantal jaar geleden heeft de overheid besloten het verbouwen te gedogen, voor de export. Sindsdien is één van de populairste hasjiesj uit de jaren 60 weer volop verkrijgbaar.
Dan zijn er natuurlijk ook nog de afhgaan en de zwarte paak, beide hasjiesj komen uit ongeveer hetzelfde gebied, namelijk het grensgebied tussen Afhganistan en Pakistan, en het schijnt dat het roken ervan je medeplichtig maakt aan terrorisme. Volgens de amerikaanse overheid is de hasj een belangrijke bron van inkomsten voor de Taliban. Genoeg politiek, terug naar de hasj. Niet een van mijn favorieten, het smaakt wel redelijk, maar je moet er toch wel een grammetje van wegpaffen voordat je er een beetje lekker inzit. Kost daarom waarschijnlijk zo weinig, tussen de 3 en 5 euro de gram.
Ik zit er wel een beetje doorheen, ik ga er maar is eentje roken.
Dump je favorieten en vertel er wat over.
) van de schimmel kopen om te kijken hoe het is.
Het beste wat ik tegenkwam waren staven, dikke jetsers van 'n kilo of meer. Glimmend zwart van buiten, donkerbruin van binnen, waanzinnig spul. Roken is heftig, eten betekend trippen.
Comment