De Bosaardbei (Fragaria vesca) is inheems in noordelijk en gematigd Eurazië. Zuidelijk reikt het areaal van deze plant tot de Middellandse zee en de Zwarte zee, oostelijk tot aan het Baikalmeer. In Oost-Azië en Japan is de Bosaardbei ingevoerd, net als in heel Amerika. In Nederland komt Bosaardbei voornamelijk voor in bossen in Zuid-Limburg en het Duingebied.
Bosaardbeien worden al sinds de oudheid gegeten en in het wild geplukt. Rond de 14^e eeuw verhuisde de plant ook naar de moestuin maar toch vormde hij daar niet de oorsprong van onze hedendaagse cultuuraardbeien. Dat zijn grotendeels variëteiten van de Tuinaardbei (Fragaria x ananassa), een soort die is ontstaan uit een kruising tussen respectievelijk een Noord- en een Zuid-Amerikaanse aardbei.

De Schijnaardbei (Potentilla indica) is van Aziatische oorsprong. Zijn areaal begint ongeveer waar dat van de Bosaardbei ophoudt en loopt grofweg van Afghanistan tot in Japan. Van daaruit is de plant als sierplant ingevoerd in Amerika, Afrika en Europa waar hij ten zuiden van de Alpen al in de 19de eeuw algemeen verwilderd voorkwam.
Hoewel de Schijnaardbei momenteel als Potentilla, een Ganzerik dus, in de Nederlandse flora staat is hij bekender onder de naam Duchesnea indica. Het geslacht Duchesnea is genoemd naar de Franse botanicus Duchesne die in de 18^e eeuw in Versailles ontdekte dat verschillende aardbeisoorten te kruisen zijn en die de producten van die kruisingen, waaruit ook onze huidige Tuinaardbeien zouden ontstaan, introduceerde in de tuinen en op het bord van Lodewijk XV.


Eddy Weeda legt in deel 2 van zijn Ecologische Flora uit dat er niet voldoende rechtvaardiging is om Duchesnea als afzonderlijk geslacht te onderscheiden (net als de Wateraardbei (Potentilla palustris) die in de Nederlandse Flora’s al eerder onder de Ganzerikken werd geschaard) en dat al deze soorten eigenlijk als aardbeien zouden moeten worden beschouwd. (Het wachten is nu op een volgende systematicus die dit hele grote geslacht vervolgens weer uiteen laat spatten.)
Hoe dan ook, Aardbei, Ganzerik of Duchesnea, de Schijnaardbei dankt zijn Nederlandse naam in ieder geval aan zijn helderrode sappig vlezige vruchten die inderdaad sprekend op wat ronde aardbeien lijken maar die bij proeven een flauwe smakeloze hap blijken te zijn. (Wat dat betreft vertonen zij dus een sterke overeenkomst met Tuinaardbeien die men ons vandaag de dag, ver buiten het seizoen, probeert te verkopen.)

Wie wat beter kijkt hoeft echter niet te gaan proeven om het verschil te zien tussen de Bosaardbei en de Schijnaardbei.
Voor wie niet kleurenblind is gaat dat het allermakkelijkst in de bloeitijd, die zich bij de schijnaardbei uitstrekt over het grootste deel van de zomer en bij de Bosaardbei valt in de voorzomer en soms ook nog in het najaar.
Bosaardbei bloeit wit terwijl Schijnaardbei gele bloemen heeft die lijken op die van de verwante soorten Zilverschoon (Potentilla anserina) of Vijfvingerkruid (Potentilla reptans) (het is zelfs mogelijk om Schijnaardbei en Vijfvingerkruid kunstmatig met elkaar te laten kruisen). Vanaf het moment dat de eerste knoppen verschijnen tot zelfs na het vergaan van de vruchten tonen de soorten nog een ander, minstens zo opvallend verschil in de vorm van de zogenaamde bijkelk.

Die bijkelk moet even worden uitgelegd: wie het groene "kroontje" van een aardbei beter bekijkt ziet dat die bestaat uit tien kleine min of meer gelijke groene blaadjes die in twee kransen van vijf boven elkaar zitten. Officieel vormen alleen de vijf blaadjes die het dichtst bij de aardbei staan de kelk, het daaronder gelegen vijftal noemt men de bijkelk. Bij de schijnaardbei zijn de blaadjes van die bijkelk ettelijke malen breder dan die van de kelk en lopen zij uit in een brede top met meerdere punten. Als gevolg hiervan liggen bij de Schijnaardbei zowel de bloemknop als de bloem en later de vrucht op een ruim buiten de bloem of vrucht stekend groen schoteltje. Dit kenmerk is zo duidelijk dat je er niet eens voor hoeft te bukken.

Mochten er helemaal geen bloemen of vruchten aanwezig zijn dan is er tenslotte nog een ander kenmerk waaraan je de twee soorten kunt onderscheiden. Beide planten vormen via uitlopers "wandelende" vegetatiematten maar doen dat op een verschillende manier. De uitlopers van de Bosaardbei zijn bruin van kleur, draaddun en strekken zich over een flinke lengte uit voordat zij wortelen en een nieuwe plant laten ontstaan. De uitlopers van Schijnaardbei zijn daarentegen kort, dik en groen van kleur. Bosaardbei vlecht zich zodoende door de omringende vegetatie terwijl Schijnaardbei meer als een dichte mat voortrolt.

In tuinomstandigheden blijkt deze laatste groeistrategie een stuk efficiënter te zijn dan de eerste want waar de twee soorten samenkomen wint Schijnaardbei altijd, en niet alleen van andere aardbeien.