De Mississippi is één van de twee boten die aangemeerd liggen aan de Wilhelminakade in Maastricht. Ik ben er in heel m'n leven twee keer binnengeweest, en dat waren 2x teveel. De allereerste keer was het met een vriend van me, het was tevens de allereerste keer dat ik in Maastricht was. We gingen de boot binnen en kochten elk een drietal grammetjes wiet, en ik had nog 2 gr hash gekocht. Wat me opviel was dat de verkoper een echte norse, onsympatieke kerel was. Een pure winstjager, dat kon je zien in z'n ogen.
We zetten ons neer en rolden elk onze joint. Over het interieur was niet te klagen. Het was een erg ruime boot met grote zetels in een U-vorm, ideaal voor een achttal personen om op te zitten. Bij het opsteken waren we onmiddellijk gedegouteerd door de vieze smaak van de wiet. Ook de hash had een ietwat vreemde, vieze smaak. Het deed ons aan hooi denken. We zijn nu ruim een jaar verder en ik heb nog altijd dat blokje hash.
Een paar weken later ging ik nog eens naar Maastricht, maar toen ik aan de Mississippi voorbijging, zag ik dat er een briefje op de deur plakte. "Drie maanden gesloten wegens overtreden van de Opiumwet" stond erop geschreven. Geen probleem voor mij, was toch niet van plan daar te kopen.
De tweede keer dat ik ging, was ik alleen. Ik had maar een paar euro meer op zak, en ik herinnerde me dat de Mississippi goedkoop was. Ik ging noodgedwongen binnen, maar zag dat er heel wat veranderingen hadden plaatsgevonden na hun sluitingsperiode. Zo zat er nu, in plaats van een brede kerel die de pasjes controleerde, twee brede kerels die je identiteitskaart elektronisch inscanden. Na de scan heb ik niet eens de moeite meer gedaan om naar hun prijslijst te kijken, ik vond dat het zo al te ver ging.
Dus bij deze, wees gewaarschuwd! MISSISSIPPI SCANT IDENTITEITSKAARTEN IN
Zo sta je onmiddellijk op hun lijst van bezoekers, en is het wreed simpel voor de politie om je naam eruit te pikken hé. Mij zien ze daar in alle geval niet meer, dat ze hun hooi zelf oproken.
We zetten ons neer en rolden elk onze joint. Over het interieur was niet te klagen. Het was een erg ruime boot met grote zetels in een U-vorm, ideaal voor een achttal personen om op te zitten. Bij het opsteken waren we onmiddellijk gedegouteerd door de vieze smaak van de wiet. Ook de hash had een ietwat vreemde, vieze smaak. Het deed ons aan hooi denken. We zijn nu ruim een jaar verder en ik heb nog altijd dat blokje hash.
Een paar weken later ging ik nog eens naar Maastricht, maar toen ik aan de Mississippi voorbijging, zag ik dat er een briefje op de deur plakte. "Drie maanden gesloten wegens overtreden van de Opiumwet" stond erop geschreven. Geen probleem voor mij, was toch niet van plan daar te kopen.
De tweede keer dat ik ging, was ik alleen. Ik had maar een paar euro meer op zak, en ik herinnerde me dat de Mississippi goedkoop was. Ik ging noodgedwongen binnen, maar zag dat er heel wat veranderingen hadden plaatsgevonden na hun sluitingsperiode. Zo zat er nu, in plaats van een brede kerel die de pasjes controleerde, twee brede kerels die je identiteitskaart elektronisch inscanden. Na de scan heb ik niet eens de moeite meer gedaan om naar hun prijslijst te kijken, ik vond dat het zo al te ver ging.
Dus bij deze, wees gewaarschuwd! MISSISSIPPI SCANT IDENTITEITSKAARTEN IN
Zo sta je onmiddellijk op hun lijst van bezoekers, en is het wreed simpel voor de politie om je naam eruit te pikken hé. Mij zien ze daar in alle geval niet meer, dat ze hun hooi zelf oproken.
voor om hun enigzins
Comment