Meeldauw is de algemene benaming voor bepaalde schimmelaantastingen van planten, waarbij zich op diverse plantendelen een wit of grijs schimmelpluis vormt. Echte meeldauw (Erysiphe graminis) bij granen met diverse gespecialiseerde vormen (forma specialis) aangepast aan de verschillende graansoorten, komt veel voor.
Er wordt een onderscheid gemaakt tussen
Echte meeldauw en
Valse meeldauw.
Echte meeldauw vormt een schimmelpluis op de bovenkant van het blad en valse meeldauw op de onderkant van het blad. Valse meeldauw komt o.a. voor bij sla en komkommer.
Valse meeldauw
echte meeldauw
een simpele oplossing voor meeldauw is 10% melk 90% water
dus 1/10 dus
hier heb je een stukje van het krant
Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat melk een goede bescherming tegen meeldauw kan bieden.
Jaarlijks krijgen we er opnieuw mee te maken : een aantasting van echte meeldauw. Vooral als onze komkommerachtigen (meloen, courgette, pompoenen, sierfruit, augurk en komkommer) wat ouder worden de bladeren bedekt met een wit laagje. Over de aantasting door deze ziekte verscheen al een artikel in de tuinkrant, te vinden via http://www.tuinkrant.com/tkarchief/
tk/info/kkwitz.htm
Een kleine drie jaar geleden ontdekten onderzoekers uit Zuid-Amerika een alternatief voor de preventie van echte meeldauw. Wagner Bettiol, een wetenschapper uit Brazilië, vond dat wekelijkse bespuitingen met melk de aantasting van echte meeldauw even goed onder controle konden houden als bespuitingen met met synthetische gewasbeschermingsmiddelen. Niet alleen was melk een goede gewasbescherming, maar ook een goede bladvoeding die het immuunsysteem van de plant verbeterde.
Uit de experimenten bleek dat een wekelijkse bespuiting met een concentratie van minstens 10% (1 deel melk, 9 delen water) de sterke van de meeldauwaantasting met 90% verminderde. Je mag de concentratie niet veel hoger nemen, want boven de 30% groeit er een schimmel op de bladeren die zijn voedingsbodem in de melk vindt.
Wat is de verklaring voor deze eigenschap van melk? Wetenschappers zijn niet gans zeker over de werking. Het lijkt erop dat melk een natuurlijk, kiemdodend middel is. Daarbij komt nog dat het verschillende natuurlijke aminozuren en zouten bevat. Uit eerdere experimenten met natriumcarbonaat, kaliumfosfaat en andere zouten was al gebleken dat meeldauw gevoelig is voor deze zouten.
De voordelen van het gebruik van melk in de strijd tegen meeldauw zijn niet alleen in Brazilië bekend. Meloenenkwekers in Nieuw Zeeland besparen jaarlijks grote hoeveelheden geld door hun gewassen te bespuiten met melk in plaats van met commerciële gewasbeschermingsmiddelen. Dit is zo succesvol dat ook de wijnbouwers daar experimenten gestart zijn om de aantasting van meeldauw bij de druivelaars te beheersen.
Wat voor soort melk wordt er gebruikt? In de oorspronkelijke proeven werd verse melk gebruikt. Dat is natuurlijk niet altijd haalbaar. Uit vernieuwde proeven bleek dat magere melk net zo effectief was. Niet alleen is dit nog goedkoper, maar de kans op kwalijke geurtjes na de bespuiting neemt ook af.
Er wordt een onderscheid gemaakt tussen
Echte meeldauw en
Valse meeldauw.
Echte meeldauw vormt een schimmelpluis op de bovenkant van het blad en valse meeldauw op de onderkant van het blad. Valse meeldauw komt o.a. voor bij sla en komkommer.
Valse meeldauw
echte meeldauw
een simpele oplossing voor meeldauw is 10% melk 90% water
dus 1/10 dus
hier heb je een stukje van het krant
Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat melk een goede bescherming tegen meeldauw kan bieden.
Jaarlijks krijgen we er opnieuw mee te maken : een aantasting van echte meeldauw. Vooral als onze komkommerachtigen (meloen, courgette, pompoenen, sierfruit, augurk en komkommer) wat ouder worden de bladeren bedekt met een wit laagje. Over de aantasting door deze ziekte verscheen al een artikel in de tuinkrant, te vinden via http://www.tuinkrant.com/tkarchief/
tk/info/kkwitz.htm
Een kleine drie jaar geleden ontdekten onderzoekers uit Zuid-Amerika een alternatief voor de preventie van echte meeldauw. Wagner Bettiol, een wetenschapper uit Brazilië, vond dat wekelijkse bespuitingen met melk de aantasting van echte meeldauw even goed onder controle konden houden als bespuitingen met met synthetische gewasbeschermingsmiddelen. Niet alleen was melk een goede gewasbescherming, maar ook een goede bladvoeding die het immuunsysteem van de plant verbeterde.
Uit de experimenten bleek dat een wekelijkse bespuiting met een concentratie van minstens 10% (1 deel melk, 9 delen water) de sterke van de meeldauwaantasting met 90% verminderde. Je mag de concentratie niet veel hoger nemen, want boven de 30% groeit er een schimmel op de bladeren die zijn voedingsbodem in de melk vindt.
Wat is de verklaring voor deze eigenschap van melk? Wetenschappers zijn niet gans zeker over de werking. Het lijkt erop dat melk een natuurlijk, kiemdodend middel is. Daarbij komt nog dat het verschillende natuurlijke aminozuren en zouten bevat. Uit eerdere experimenten met natriumcarbonaat, kaliumfosfaat en andere zouten was al gebleken dat meeldauw gevoelig is voor deze zouten.
De voordelen van het gebruik van melk in de strijd tegen meeldauw zijn niet alleen in Brazilië bekend. Meloenenkwekers in Nieuw Zeeland besparen jaarlijks grote hoeveelheden geld door hun gewassen te bespuiten met melk in plaats van met commerciële gewasbeschermingsmiddelen. Dit is zo succesvol dat ook de wijnbouwers daar experimenten gestart zijn om de aantasting van meeldauw bij de druivelaars te beheersen.
Wat voor soort melk wordt er gebruikt? In de oorspronkelijke proeven werd verse melk gebruikt. Dat is natuurlijk niet altijd haalbaar. Uit vernieuwde proeven bleek dat magere melk net zo effectief was. Niet alleen is dit nog goedkoper, maar de kans op kwalijke geurtjes na de bespuiting neemt ook af.
.
. (Of andere melk?)
Comment