Supplementen: Wat, hoe en waarom?
Power roots, powerzyme, enzym+, aminozuren, sugar royal, en zo zijn er nog duizenden producten extra, naast reguliere voeding.
Is dat verspilling, juist goed, of misschien zelfs wel slecht?
Aminozuren
Aminozuren zijn de bouwstenen van het leven. In de scheikunde kennen we atomen (N, P, K, C, enzovoorts) en als die atomen een binding met elkaar aan gaan, dan ontstaat er een molecuul (een klompje atomen). Dat molecuul kan uit allerlei dingen bestaan, zo is er diwaterstofdioxide, ofwel waterstofperoxide maar ook veel complexer spul zoals 2-amino-5-guinidinopenaoisch zuur. Dat klinkt allemaal súúper moeilijk, maar zie het als een legoblokje dat nodig is om een eiwit op te bouwen. Met een hele stapel van die lego-blokjes kun je bijvoorbeeld een kippen-ei vullen met voedingsstoffen voor een kuikentje. Of je kunt er DNA van bouwen. Aminozuren zijn dus nodig voor ongeveer álles wat er gebeurt in een organisme.
Heel simpel gezegd, bestaat een aminozuur uit een zuurgroep (COOH molecuultje aan het ene eind, zoals alcohol) en een Amino-groep (NHH of NHHH molecuultje aan de tegenovergestelde kant).
De oplosbaarheid van aminozuren is gebaseerd op de lading die ze dragen. Niet elk aminozuur is daarom 'opgelost' als je bijvoorbeeld je water aanzuurt. Sommige aminozuren lossen pas op bij een pH van 11!
Maar waarom voegen we dit toe?
Veruit de meeste planten kunnen alle (voor hen) benodigde aminozuren zelf maken. Het toevoegen daarvan is in mijn ogen ronduit bizar; we slopen planten, en bewaren de meest gevoelige stukjes, om die te voeren aan andere planten. Omdat wij vinden dat ze niet genoeg hun best doen.
Aan de andere kant; niemand smult zo veel van aminozuren als bacteriën en schimmels. Voor het bodemleven is het dus een gigantische boost.
Voor de plant wat minder; stel dat die aminozuren wilt opnemen uit de bodem, dan zal de plant ze moeten oplossen, opnemen, transporteren en dán pas kunnen gebruiken. Terwijl ze met minder moeite zelf die aminozuren aan elkaar sleutelt uit stikstof, koolstof en waterstof.
Het is in de biologie vrij ongebruikelijk om aminozuren toe te voegen aan de bodem. Tenzij ze gebruikt worden als bron van stikstof of andere voeding (oftewel: de plant moet ze alsnog gaan afbreken). Behalve bij het redden van zaadbeginsels in een lab, hebben aminozuren weinig in hun mars als toevoeging. Plantkundigen laten om die reden de meeste aminozuren links liggen; het kost meer dan het oplevert.
Enzymen
Jaaaa, enzymen. Mijn favoriete onderwerp! Je had dus die lego-blokjes he, van aminozuren? Weet je nog? Hierboven. Stel nu dat je daar een autotje van bouwt, of misschien een hijskraantje. Dan heb je een enzym: een molecuul (proteine of eiwit) die een chemische reactie versnelt. Een enzym is dus een biologische katalysator. Da's geweldig! Het maakt dingen, breekt ze af, of vervoert ze.
Maar, een enzym werkt alleen bij een bepaalde pH, bepaalde temperatuur en bepaalde vochtigheid(sgraad). Voor sommige enzymen moet zelfs ijzer aanwezig zijn, of een andere hulpstof. Enzymen, ze zijn geweldig, maar wel steeds onder een flinke lijst voorwaarden. Als ze een keer uitdrogen, zijn ze vaak kapot. Daarnaast: enzymen breken alleen dingen af als die dingen aanwezig zijn.. Je kunt amylase (uit je speeksel, dat breekt zetmeel af tot suiker) wel toevoegen aan je aarde, maar als er geen zetmeel in zit, dan heeft dat weinig zin.
Dus, daar sta je dan naast je potje: je voegt duizenden verschillenden enzymen toe, in een vloeistof met pH 6.5. Ongeveer 10 van de 1000 'werken' op die pH. 5 van die 10 werken alleen bij een temperatuur boven de 28 graden. Dus dan houd je 5 type enzymen over die daadwerkelijk hun werk doen. Wat doen die dan? Suikers afbreken? Ofzoiets? Maar als er geen suiker in de bodem zit, wat dan? Dan doen ze dus niets.
En de rest, die 95 andere typen eiwitten? Die veranderen in gestold en misvormd eiwit, zoals een gekookt eitje. Kortom: voer voor het bodemleven. Uiteindelijk komt dat weer vrij in de vorm van N, P, K, SO4, H2O en CO2. De enzymen die niet werken, die veranderen dus na een lange kringloop weer in de bodem als normale, kale, plantenvoeding.
Suikers
Ga even terug naar het jaar 200 voor christus. Net buiten Babylon werk jij samen met je gezinnetje in een van de eerste commerciële graanvelden. Omdat de mensen elkaar niet goed verstaan, heeft de koning per ongeluk de opdracht gegeven om elke inwoner, iedere dag, een kom graan te geven. Niemand komt meer op zijn werk, en de boer zijn veld verdort. Totdat het graan op is, dan opeens moet er gewerkt worden om voor de winter toch nog een voorraad aan te leggen. Dat gaat niet meer.. De pleuris breekt uit, iedereen rent 7 rondjes rond de toren en Babylon gaat ten onder. Je gaat toch niet werken voor iets dat je gratis krijgt? Planten niet in ieder geval..
Spoelen we 2000 jaar vooruit in de tijd, dan belanden we in 1800. Een botanist met een abnormale passie voor tulpen zet een plantje in een vaasje met suikerwater. Hij merkt dat het plantje zijn bloem niet verliest. Maar het blad wordt slap en in no-time staat de schimmel dik op de rand van de vaas. Hij houdt van tulpen, maar nog meer van een proper huis. Onderzoeken kan hij niet, dus hij besluit voortaan maar gewoon water uit de put te nemen.
Waar gaat dit heen?
Ok, waar komen suikers vandaan?
Jullie in koor: van planteeen!
Hoe worden die suikers gemaakt?
Door fotosynthese natuurlijk!
Wat gebeurt er als die fotosynthese niet meer nodig is?
De plant groeit door, zelfs in het donker! Maar het wordt wel een misbaksel.
Wanneer is fotosynthese niet meer nodig?
Als je veel suikers toevoegt!
Waarom voegen we dan suikers toe?
eh....
We denken vaak dat fotosynthese maar voor één ding goed is; de aanmaak van suikers. Maar die innige relatie met licht hebben planten niet zomaar. Als de fotosynthese verstoort raakt, dan raakt de hele plant verstoort. We zien dat al bij hermafrodieten; een klein beetje storing zorgt voor een totale verandering van geslacht!
Waarom zou je alle groene delen van de plant buiten spel willen zetten door suiker toe te voegen?
Ja. Goeie vraag. Weet jij het LR2?
Nee. Luister, suikers zijn prima, maar meer dan 9 gram per liter zorgt er voor dat je vrijwel al het blad kunt gaan strippen, je lampen hangen er dan deels voor niets. Daarnaast is de kans nogal groot, dat de suikers in de bodem eerder opgegeten zullen worden door gist en bacteriën dan door planten. Ook suikers zijn dus meer een boost voor je bodemleven, dan wat anders. Geloof je me niet? Zet eens een flesje met suikerwater op de vensterbank, ruik er eens aan na 3 dagen. Ruikt naar bier vind je niet? Met een beetje warmte zul je ook zien dat op de bodem een dikke slijmlaag ontstaat. Gisten en schimmels, en bacterien groeien nu eenmaal factor 100 sneller (en exponentieel!) dan planten.
Ze geven daarbij vaak CO2 af, da's leuk, maar als je dus ook al verminderde fotosynthese hebt, dan heeft die extra CO2 ook weinig zin.
In de regels van de plantenleer, laat je suikers weg als je: meer bladgroei wilt, meer wortels wilt, als je plant op eigen poten kan staan.
Maar als ik suikerproduct X toevoeg aan mijn bodem, smaakt mijn wiet veel beter!
Is dat écht zo? Heb je ooit eens een vergelijking gedaan van met en zonder? Dat dacht ik al.. Het klinkt heel bizar, maar het is waarschijnlijk een placebo effect. De mens zit zo in elkaar, dat hij minder verstandige aankopen en keuzes automatisch recht probeert te praten door de voordelen te overbelichten (of soms zelfs te verzinnen!). Zo rechtvaardig ik dat ik een machette nodig heb, omdat ik weleens ga vissen en er dan een tak in de weg zit. Da's bullshit, want ik heb gewoon handen en ik kan die takken daarmee ook verbuigen. Ik lul het maar recht, omdat 80 euro voor een stuk geslepen metaal nogal veel geld is. Ik gebruik het ding nooit, ook niet als ik ga vissen. Maar als iemand vraagt: waarom heb je het ding dan? Dan verzin ik allerlei redenen, zonder dat ik er echt over nadenk. Een fles suikerwater - want meer dan dat is het niet - van 30 euro, wordt ook op die manier gerechtvaardigd. Daar kun je niets aan doen, geloof me. Maar besef het je wel, je bent gevallen voor een reclamestunt die zo goed is uitgevoerd, dat je het zelfs kunt proeven! Mensen vinden Kroky chips uit een Lays zak ook smakelijker dan Kroky chips uit een Kroky zak.
Als een plant overmatige suikers heeft, dan worden die omgezet naar zetmeel. Dat smaakt, zoals je zou vermoeden, naar aardappel. Daarnaast; heb je weleens caramel proberen te maken en de suiker verbrand? Dat doe je ook in je joint.. Wil je dat écht inademen? Denk eens aan die geur, als je wiet zoveel extra suiker had, dan zou het precies zo moeten smaken als verbrande caramel of verbrande aardappelen, en niet zoet. Je proeft de esters en terpetenen, maar die zijn niet ontstaan door extra suikers in de grond (die reeds opgegeten zijn door bacteriën).
Als iemand wilt uitzoeken hoe en waarom toegevoegde(!) suikers toch kunnen bijdragen aan het vormen van aromaten, cyclische verbindingen, esters en terpetenen, dan hoor ik dat graag. Zelf ben ik overtuigd dat de bovenstaande tekst de waarheid is zoals ik hem ken. Ik leer graag bij, dus be my guest als je er anders over denkt. Het liefst in de vorm van een wetenschappelijk artikel, want we kunnen allemaal zeggen: Dat proef ik toch! Maar we weten ook dat elke plant een beetje anders smaakt dan de ander, en daarmee wordt dat argument ongeldig. Je kunt immers niet bewijzen of het de suiker was, of het verschil in plant die het smaakverschil maakte.
Stel nu dat je dit allemaal zelf wilt maken, wat heb je dan nodig?
- 1 Kilo Mais (4 euro?)
- 1 Kilo bruine bonen (2 euro?)
- 1 Kilo rietsuiker ( 150 cent?)
Alles kapot laten koken voor 2 uur, daarna afkoelen en filteren. En je hebt super sugar en al die bouwstoffen in één. Voeg vijf druppels toe aan je voedingswater en je bent klaar. Ben je dan een beetje.. Opgelicht? Mag ik dat zo zeggen? Als je voor 80 euro aan flessen koopt met die ingrediënten? Persoonlijk vind ik van wel.
En die enzymen dan? Die maakt de plant zelf. Precies genoeg, niet te weinig en niet teveel en precies voor de juiste pH en omstandigheden. Waarom zou je daar mee willen rommelen?
De strekking van dit verhaal is: we denken dat we een boel aan onze planten voeren, maar werkelijk voeden we de bodem en het bodemleven. Dat is goed. Het bodemleven heeft meer invloed over de plant dan elke voeding op de markt. Het zorgt voor weerstand, bescherming, een goed ritme en stabiele omstandigheden. Maar je kunt ook prima zonder al die extra's, en voor een fractie van de prijs.
Je moet natuurlijk helemaal zelf weten wat je toevoegt en wat niet. Belangrijk vind ik dat je wéét wat de effecten zijn op de plant, en van de meeste stoffen is het directe effect: niets. Pas nadat de stof door 100 verschillende bacteriën verwerkt is, komt het terug in de grond in de vorm van ouderwetse plantenvoeding. Dat kan soms weken, jaren of maanden duren.
De tijdelijke boost kan soms een leuk, kortdurend effect geven, maar zodra het bodemleven mee groeit met de dosering (meer gisten in de bodem, die dus ook meer suiker wegvreten van de plant) dan kun je eindeloos blijven bijgeven zonder dat de plant er beter van wordt. Zodra de dosering dan stopt, zal de bodem zich weer instellen op normale voedinggifte, dan pas krijg je een stabiele en duurzame bodem. Een bodem met alleen 'beestjes' die doen wat ze moeten doen: compost afbreken en de plant voeden. Dat in plaats van: beestjes die zichzelf voeden, om zichzelf te voeden, om zich voort te kunnen planten, die tevens schijt hebben aan je plant.
Een overdosis aan ditsoort 'eerste rangs' voedingsstoffen (aminozuren, suikers etc.) kan daarnaast ook zorgen dat de bodem te zuur wordt, of juist te basisch. Gisten bijvoorbeeld, scheiden vrijwel allemaal zuur uit, zoveel zelfs dat ze er zelf door sterven (daarop stopt bier met gisten naar verloop van tijd).
Stof tot nadenken.
Is dat verspilling, juist goed, of misschien zelfs wel slecht?
Aminozuren
Aminozuren zijn de bouwstenen van het leven. In de scheikunde kennen we atomen (N, P, K, C, enzovoorts) en als die atomen een binding met elkaar aan gaan, dan ontstaat er een molecuul (een klompje atomen). Dat molecuul kan uit allerlei dingen bestaan, zo is er diwaterstofdioxide, ofwel waterstofperoxide maar ook veel complexer spul zoals 2-amino-5-guinidinopenaoisch zuur. Dat klinkt allemaal súúper moeilijk, maar zie het als een legoblokje dat nodig is om een eiwit op te bouwen. Met een hele stapel van die lego-blokjes kun je bijvoorbeeld een kippen-ei vullen met voedingsstoffen voor een kuikentje. Of je kunt er DNA van bouwen. Aminozuren zijn dus nodig voor ongeveer álles wat er gebeurt in een organisme.
Heel simpel gezegd, bestaat een aminozuur uit een zuurgroep (COOH molecuultje aan het ene eind, zoals alcohol) en een Amino-groep (NHH of NHHH molecuultje aan de tegenovergestelde kant).
De oplosbaarheid van aminozuren is gebaseerd op de lading die ze dragen. Niet elk aminozuur is daarom 'opgelost' als je bijvoorbeeld je water aanzuurt. Sommige aminozuren lossen pas op bij een pH van 11!
Maar waarom voegen we dit toe?
Veruit de meeste planten kunnen alle (voor hen) benodigde aminozuren zelf maken. Het toevoegen daarvan is in mijn ogen ronduit bizar; we slopen planten, en bewaren de meest gevoelige stukjes, om die te voeren aan andere planten. Omdat wij vinden dat ze niet genoeg hun best doen.
Aan de andere kant; niemand smult zo veel van aminozuren als bacteriën en schimmels. Voor het bodemleven is het dus een gigantische boost.
Voor de plant wat minder; stel dat die aminozuren wilt opnemen uit de bodem, dan zal de plant ze moeten oplossen, opnemen, transporteren en dán pas kunnen gebruiken. Terwijl ze met minder moeite zelf die aminozuren aan elkaar sleutelt uit stikstof, koolstof en waterstof.
Het is in de biologie vrij ongebruikelijk om aminozuren toe te voegen aan de bodem. Tenzij ze gebruikt worden als bron van stikstof of andere voeding (oftewel: de plant moet ze alsnog gaan afbreken). Behalve bij het redden van zaadbeginsels in een lab, hebben aminozuren weinig in hun mars als toevoeging. Plantkundigen laten om die reden de meeste aminozuren links liggen; het kost meer dan het oplevert.
Enzymen
Jaaaa, enzymen. Mijn favoriete onderwerp! Je had dus die lego-blokjes he, van aminozuren? Weet je nog? Hierboven. Stel nu dat je daar een autotje van bouwt, of misschien een hijskraantje. Dan heb je een enzym: een molecuul (proteine of eiwit) die een chemische reactie versnelt. Een enzym is dus een biologische katalysator. Da's geweldig! Het maakt dingen, breekt ze af, of vervoert ze.
Maar, een enzym werkt alleen bij een bepaalde pH, bepaalde temperatuur en bepaalde vochtigheid(sgraad). Voor sommige enzymen moet zelfs ijzer aanwezig zijn, of een andere hulpstof. Enzymen, ze zijn geweldig, maar wel steeds onder een flinke lijst voorwaarden. Als ze een keer uitdrogen, zijn ze vaak kapot. Daarnaast: enzymen breken alleen dingen af als die dingen aanwezig zijn.. Je kunt amylase (uit je speeksel, dat breekt zetmeel af tot suiker) wel toevoegen aan je aarde, maar als er geen zetmeel in zit, dan heeft dat weinig zin.
Dus, daar sta je dan naast je potje: je voegt duizenden verschillenden enzymen toe, in een vloeistof met pH 6.5. Ongeveer 10 van de 1000 'werken' op die pH. 5 van die 10 werken alleen bij een temperatuur boven de 28 graden. Dus dan houd je 5 type enzymen over die daadwerkelijk hun werk doen. Wat doen die dan? Suikers afbreken? Ofzoiets? Maar als er geen suiker in de bodem zit, wat dan? Dan doen ze dus niets.
En de rest, die 95 andere typen eiwitten? Die veranderen in gestold en misvormd eiwit, zoals een gekookt eitje. Kortom: voer voor het bodemleven. Uiteindelijk komt dat weer vrij in de vorm van N, P, K, SO4, H2O en CO2. De enzymen die niet werken, die veranderen dus na een lange kringloop weer in de bodem als normale, kale, plantenvoeding.
Suikers
Ga even terug naar het jaar 200 voor christus. Net buiten Babylon werk jij samen met je gezinnetje in een van de eerste commerciële graanvelden. Omdat de mensen elkaar niet goed verstaan, heeft de koning per ongeluk de opdracht gegeven om elke inwoner, iedere dag, een kom graan te geven. Niemand komt meer op zijn werk, en de boer zijn veld verdort. Totdat het graan op is, dan opeens moet er gewerkt worden om voor de winter toch nog een voorraad aan te leggen. Dat gaat niet meer.. De pleuris breekt uit, iedereen rent 7 rondjes rond de toren en Babylon gaat ten onder. Je gaat toch niet werken voor iets dat je gratis krijgt? Planten niet in ieder geval..
Spoelen we 2000 jaar vooruit in de tijd, dan belanden we in 1800. Een botanist met een abnormale passie voor tulpen zet een plantje in een vaasje met suikerwater. Hij merkt dat het plantje zijn bloem niet verliest. Maar het blad wordt slap en in no-time staat de schimmel dik op de rand van de vaas. Hij houdt van tulpen, maar nog meer van een proper huis. Onderzoeken kan hij niet, dus hij besluit voortaan maar gewoon water uit de put te nemen.
Waar gaat dit heen?
Ok, waar komen suikers vandaan?
Jullie in koor: van planteeen!
Hoe worden die suikers gemaakt?
Door fotosynthese natuurlijk!
Wat gebeurt er als die fotosynthese niet meer nodig is?
De plant groeit door, zelfs in het donker! Maar het wordt wel een misbaksel.
Wanneer is fotosynthese niet meer nodig?
Als je veel suikers toevoegt!
Waarom voegen we dan suikers toe?
eh....
We denken vaak dat fotosynthese maar voor één ding goed is; de aanmaak van suikers. Maar die innige relatie met licht hebben planten niet zomaar. Als de fotosynthese verstoort raakt, dan raakt de hele plant verstoort. We zien dat al bij hermafrodieten; een klein beetje storing zorgt voor een totale verandering van geslacht!
Waarom zou je alle groene delen van de plant buiten spel willen zetten door suiker toe te voegen?
Ja. Goeie vraag. Weet jij het LR2?
Nee. Luister, suikers zijn prima, maar meer dan 9 gram per liter zorgt er voor dat je vrijwel al het blad kunt gaan strippen, je lampen hangen er dan deels voor niets. Daarnaast is de kans nogal groot, dat de suikers in de bodem eerder opgegeten zullen worden door gist en bacteriën dan door planten. Ook suikers zijn dus meer een boost voor je bodemleven, dan wat anders. Geloof je me niet? Zet eens een flesje met suikerwater op de vensterbank, ruik er eens aan na 3 dagen. Ruikt naar bier vind je niet? Met een beetje warmte zul je ook zien dat op de bodem een dikke slijmlaag ontstaat. Gisten en schimmels, en bacterien groeien nu eenmaal factor 100 sneller (en exponentieel!) dan planten.
Ze geven daarbij vaak CO2 af, da's leuk, maar als je dus ook al verminderde fotosynthese hebt, dan heeft die extra CO2 ook weinig zin.
In de regels van de plantenleer, laat je suikers weg als je: meer bladgroei wilt, meer wortels wilt, als je plant op eigen poten kan staan.
Maar als ik suikerproduct X toevoeg aan mijn bodem, smaakt mijn wiet veel beter!
Is dat écht zo? Heb je ooit eens een vergelijking gedaan van met en zonder? Dat dacht ik al.. Het klinkt heel bizar, maar het is waarschijnlijk een placebo effect. De mens zit zo in elkaar, dat hij minder verstandige aankopen en keuzes automatisch recht probeert te praten door de voordelen te overbelichten (of soms zelfs te verzinnen!). Zo rechtvaardig ik dat ik een machette nodig heb, omdat ik weleens ga vissen en er dan een tak in de weg zit. Da's bullshit, want ik heb gewoon handen en ik kan die takken daarmee ook verbuigen. Ik lul het maar recht, omdat 80 euro voor een stuk geslepen metaal nogal veel geld is. Ik gebruik het ding nooit, ook niet als ik ga vissen. Maar als iemand vraagt: waarom heb je het ding dan? Dan verzin ik allerlei redenen, zonder dat ik er echt over nadenk. Een fles suikerwater - want meer dan dat is het niet - van 30 euro, wordt ook op die manier gerechtvaardigd. Daar kun je niets aan doen, geloof me. Maar besef het je wel, je bent gevallen voor een reclamestunt die zo goed is uitgevoerd, dat je het zelfs kunt proeven! Mensen vinden Kroky chips uit een Lays zak ook smakelijker dan Kroky chips uit een Kroky zak.
Als een plant overmatige suikers heeft, dan worden die omgezet naar zetmeel. Dat smaakt, zoals je zou vermoeden, naar aardappel. Daarnaast; heb je weleens caramel proberen te maken en de suiker verbrand? Dat doe je ook in je joint.. Wil je dat écht inademen? Denk eens aan die geur, als je wiet zoveel extra suiker had, dan zou het precies zo moeten smaken als verbrande caramel of verbrande aardappelen, en niet zoet. Je proeft de esters en terpetenen, maar die zijn niet ontstaan door extra suikers in de grond (die reeds opgegeten zijn door bacteriën).
Als iemand wilt uitzoeken hoe en waarom toegevoegde(!) suikers toch kunnen bijdragen aan het vormen van aromaten, cyclische verbindingen, esters en terpetenen, dan hoor ik dat graag. Zelf ben ik overtuigd dat de bovenstaande tekst de waarheid is zoals ik hem ken. Ik leer graag bij, dus be my guest als je er anders over denkt. Het liefst in de vorm van een wetenschappelijk artikel, want we kunnen allemaal zeggen: Dat proef ik toch! Maar we weten ook dat elke plant een beetje anders smaakt dan de ander, en daarmee wordt dat argument ongeldig. Je kunt immers niet bewijzen of het de suiker was, of het verschil in plant die het smaakverschil maakte.
Stel nu dat je dit allemaal zelf wilt maken, wat heb je dan nodig?
- 1 Kilo Mais (4 euro?)
- 1 Kilo bruine bonen (2 euro?)
- 1 Kilo rietsuiker ( 150 cent?)
Alles kapot laten koken voor 2 uur, daarna afkoelen en filteren. En je hebt super sugar en al die bouwstoffen in één. Voeg vijf druppels toe aan je voedingswater en je bent klaar. Ben je dan een beetje.. Opgelicht? Mag ik dat zo zeggen? Als je voor 80 euro aan flessen koopt met die ingrediënten? Persoonlijk vind ik van wel.
En die enzymen dan? Die maakt de plant zelf. Precies genoeg, niet te weinig en niet teveel en precies voor de juiste pH en omstandigheden. Waarom zou je daar mee willen rommelen?
De strekking van dit verhaal is: we denken dat we een boel aan onze planten voeren, maar werkelijk voeden we de bodem en het bodemleven. Dat is goed. Het bodemleven heeft meer invloed over de plant dan elke voeding op de markt. Het zorgt voor weerstand, bescherming, een goed ritme en stabiele omstandigheden. Maar je kunt ook prima zonder al die extra's, en voor een fractie van de prijs.
Je moet natuurlijk helemaal zelf weten wat je toevoegt en wat niet. Belangrijk vind ik dat je wéét wat de effecten zijn op de plant, en van de meeste stoffen is het directe effect: niets. Pas nadat de stof door 100 verschillende bacteriën verwerkt is, komt het terug in de grond in de vorm van ouderwetse plantenvoeding. Dat kan soms weken, jaren of maanden duren.
De tijdelijke boost kan soms een leuk, kortdurend effect geven, maar zodra het bodemleven mee groeit met de dosering (meer gisten in de bodem, die dus ook meer suiker wegvreten van de plant) dan kun je eindeloos blijven bijgeven zonder dat de plant er beter van wordt. Zodra de dosering dan stopt, zal de bodem zich weer instellen op normale voedinggifte, dan pas krijg je een stabiele en duurzame bodem. Een bodem met alleen 'beestjes' die doen wat ze moeten doen: compost afbreken en de plant voeden. Dat in plaats van: beestjes die zichzelf voeden, om zichzelf te voeden, om zich voort te kunnen planten, die tevens schijt hebben aan je plant.
Een overdosis aan ditsoort 'eerste rangs' voedingsstoffen (aminozuren, suikers etc.) kan daarnaast ook zorgen dat de bodem te zuur wordt, of juist te basisch. Gisten bijvoorbeeld, scheiden vrijwel allemaal zuur uit, zoveel zelfs dat ze er zelf door sterven (daarop stopt bier met gisten naar verloop van tijd).
Stof tot nadenken.
zelf groeivoeding en of wortelstimulator maken is niet zo moeilijk,maar zelf goede bloeivoeding of een goede booster is een ander verhaal.toen ik pas begon met kweken ging de ph in me vat aardig heen en weer tegenwoordig blijft hij gewoon stabiel.natuurlijk verdienen de fabrikanten dik aan hun voeding,maar ze geven ook wat uit naar onderzoek.Ben dik tevreden over de Nederlandse fabrikanten in onze branche,de voeding is top,en vooral de aarde is echt toppie
Stemma je hebt mijn dag weer gemaakt lol [emoji14] 
Comment