donner_wiet.jpgAfgelopen jaar melde de gemeente Rotterdam, de gemeente Den Haag, de Taskforce Aanpak Georganiseerde Hennepteelt, netbeheerder Stedin en Meld Misdaad Anoniem er minimaal 30.000 speurhonden bij te krijgen in de strijd tegen illegale hennepplantages. Vol trots presenteerde zij het nieuwste instrument voor burgerparticipatie en opsporing van hennepkwekerijen: De Hennep’geur’kaart. RTV Rijnmond was bij de presentatie van de geurkaart bij de ontmanteling van een kwekerij in Rotterdam Zuid:






Met behulp van hun neus en van deze magische en beperkt houdbare kraskaart zouden burgers in staat zijn om hennepplantages te lokaliseren en deze te melden aan de politie. 30.000 huishoudens in Den Haag en Rotterdam vonden daarom begin november een geurkaart met in hun brievenbus. Wietroker en cultfenomeen Haagse Sjonnie protesteerde nog wat omdat hij vond dat de verspreiding van de kaart zou beteken dat burgers werden ingezet in de opsporing, wat volgens de wet niet mag. Zijn vuurtje doofde al snel en hij verloor het kort geding. Op het eerste gezicht is de geurkaart een goed marketinginstrument. TNT adverteert voor geurkaarten op haar site en stelt dat volgens onderzoek 97% van de mensen aan de geurkaart ruikt en 36% zou zelfs overgaan tot actie en het product achter het geurtje kopen. In dit geval is de bedoeling van de hennep’geur’kaart niet dat de coffeeshop meer klanten krijgt, neem ik aan…


De gedachte achter de kaart is volgens de politie de burger voorlichten en aansporen om alert te zijn op hennepkwekerijen, want:

De infiltratie van criminele organisaties in de hennepteelt is sinds het verschijnen van het boek Misdaadprofielen van Frank Bovenkerk in 2001 serieuzer onder de aandacht gekomen. De van de regering uit 2005 luidde het tijdperk in van een gecoördineerde strijd van de overheid tegen hennepteelt. In het onderzoek De wereld achter de wietteelt uit 2007 blijkt de bestrijding van de hennepteelt moeilijker is dan het op het eerste gezicht lijkt. De apparatuur om een kwekerij mee te beginnen is legaal verkrijgbaar, omdat dezelfde apparatuur wordt gebruikt in bijvoorbeeld tomatenkassen. Ook de kennis over de installatie van de kwekerij en de verzorging van de planten is vrij gemakkelijk via internet of een zogenaamde te verkrijgen. De voor het verzorgen van een plant is bijvoorbeeld al snel op tuinierwebsites te vinden. Hoewel de georganiseerde misdaad de markt lijkt te domineren, zijn er veel verschillende soorten kwekers – van idealistische hippies tot bijstandsmoeders en 40′ers, van kleine georganiseerde misdaad tot grotere illegale organisaties – die een centje verdienen aan de wietteelt. In het boek Polderwiet bijvoorbeeld vind je 18 verschillende verhalen over kwekers in de wietteelt. De gecoördineerde aanpak lijkt volgens de geïnterviewde wietkwekers in effect te hebben door de dreiging van uitzetting uit huurwoningen en het feit dat de pakkans in deze woningen het hoogst lijkt te liggen. Hierdoor zou er een verdere verschuiving kunnen optreden van de kweek naar bedrijfspanden, koopwoningen en het buitenland. Daarmee zou de georganiseerde misdaad nog wel eens meer grip op die wietteelt kunnen gaan krijgen. De vraag naar wiet was in 2004 in Nederland naar schatting tussen de 32 en 43 duizend kilo per jaar. Deze hoeveelheid had een zogenaamde ‘straatwaarde’ tussen de 211 en 283 miljoen euro. Een lucratieve illegale business, lijkt mij zo. Een aantal weken geleden dook Teledoc in een de ‘onderwereld’ van de wiet in.

Maar goed, het Verwij-Jonker instituut deed in opdracht van de gemeente Rotterdam een kleinschalig onderzoek naar de effecten van de hennep’geur’kaart op de veiligheidsbeleving van burgers in Rotterdam. Het onderzoek kreeg maar weinig media-aandacht. Bijna 200 mensen werden telefonisch geïnterviewd, 31 mensen deden mee aan korte intake-interviews en er was een paneldiscussie met twee kleine groepen. Opvallend is trouwens wel dat de gemeente het schijnbaar niet aandurft om te kijken of de geurkaart ook meer meldingen van illegale wietplantages op heeft geleverd. Nee, het gaat om de beleving van de burger, niet om daadwerkelijke bestrijding van levensgevaarlijke situaties en de georganiseerde misdaad. De politie beoogde meer bewustwording te creëren voor de hennepproblematiek, maar meer probleembesef bleek er niet te zijn na de verassing in de brievenbus. Interessant detail is dan wel dat bewoners uit de ‘minder veilige’ wijk over het algemeen beter geïnformeerd zijn over de risico’s van de hennepteelt. Ook bleek het voor het veiligheidsgevoel van de mensen niet uit te maken. Hoewel de bewoners de voorlichting waardeerden, gaven zij ook te kennen dat ze er niet veel meer van opstaken dan ze al wisten en sommigen het geldverspilling vonden. Vrij vertaald: het geld kon beter aan mensen worden uitgegeven, in plaats van aan kaarten. 30.000 geurkaarten kosten dan ook al gauw zo’n 8700 euro bij de TNT. En dan zijn natuurlijk alleen de kaartjes nog maar gedrukt. Ook het verantwoordelijkheidsgevoel van de geïnterviewden is niet toegenomen. De missie van de samenwerkende instanties om de burger alerter te maken en voor te lichten lijkt dus op basis van dit kleinschalige onderzoek niet geslaagd. De conclusie van de bewoners in het rapport over de hennep’geur’kaart als symbool voor het Rotterdamse veiligheidsbeleid is dan ook hard en duidelijk:

Hennep’geur’kaart of niet, de kweek van hennep voor niet-medicinale doeleinden is al sinds de Opiumwet van 1928 verboden. Artikel 11 lid 7 van die wet geeft wel de mogelijkheid om een geringe hoeveelheid voor eigen gebruik te telen. Het Openbaar Ministerie (OM) heeft op basis van de vage termen “geringe hoeveelheid voor eigen gebruik” met behulp van richtlijnen bepaald dat beroeps- of bedrijfsmatig handelen pas plaatsvindt als er meer dan 5 planten worden gekweekt. Grappig ‘weetje’: Onlangs bepaalde de Hoge Raad, de hoogste rechter van Nederland, nog dat de hoeveelheid of het gewicht van de oogst geen verschil maakt volgens deze richtlijnen. Een drietal uit Den Bosch wist van vijf planten bijna 7 kilo ongedroogde wiet af te halen. Niet strafbaar dus, volgens de rechter. Saillant detail is dan wel weer dat 7 kilo wiet bij verkoop aan een coffeeshop zo’n slordige € 16.000 op zou leveren volgens de standaarberekeningen van het OM uit 2005. Is dit een kans om terug te gaan naar de idyllische tijd van de thuisteelt? Neemt de burger hiermee weer het heft in handen en wordt de georganiseerde misdaad de markt uitgeconcurreerd door Henk en Ingrid die een zakcentje bij willen verdienen in economisch zware tijden? Ik denk het niet… Zolang er gedoogd of verboden wordt, zal de georganiseerde misdaad blijven proberen om met inventieve oplossingen de teelt voort te zetten. Het illegale gewin is te aantrekkelijk en na 9 weken teelt, kan er geoogst worden. De georganiseerde misdaad valt met haar neus in de boter, wij zitten met onze neus boven de hennep’geur’kaart!

Dit artikel komt van multimediamobsters.nl